Mertve derevo i viter

Pohaslyi svit ochei moyih
Ne zdaten osvityty shlyah
Do mrii, shcho zberehty ne zmih,
Peretvoryvshy v popil, prah.

Zyttya teper – holodna nich.
Pronyzuyuchy plot naskriz,
Zahlushuyuchy smertnyi klych,
Znov robyt cherhovyi poriz.

Chy vytrymayu ya cei bil?
Chy slid meni chekaty svitla?
Chy ne pokynuty cei bii
Miz mertvym derevom i vitrom?

Shchob ne brehaty vze sobi,
Shcho vse harazd, do posyvinnya –
Chy ne pokynuty cei bii
Miz isnuvannyam i spasinnyam?

Yak mertve derevo, stoyu,
Ne v zmozi zberehty nadiyu,
Bo do zyttya ljubov svoyu
Ya povernuty ne zumiyu.

Ne hochu bilshe chuty sliv.
Meni nabrydlo isnuvaty.
Choch ya chekayu bezlich dniv,
Dusha ne moze vze chekaty.

Chy vytrymayu ya cei bil?
Chy slid meni chekaty svitla?
Chy ne pokynuty cei bii
Miz mertvym derevom i vitrom?

U vsomu vynen tilky ya,
Teper zasudzenyi strazdaty.
Chy ne zalyshyty zyttya,
Koly ne bolisno vmyraty?