Vono

Ya tak davno ne bachyvsya z toboyu...
Vse valytsya z ruk – ya nichoho ne mozu robyty...
Ty manysh mene soboyu, charuyesh mene soboyu,
Ta krashche bulo b, mabut, mene prosto vbyty...
Zbuduvala dlya mene zamok svoyimy rukamy...
Takyi nemicnyi, bo zamist kaminnya – povitrya...
A te, shcho v’yetsya miz namy, a te, shcho b’yetsya miz namy,
Kydaye u prirvu, shtovhaye na vistrya, shtovhaye na vistrya...

Vono paralizuye, nache pohlyad kobry...
Vono to manyt, to vidshtovhuye, to zve...
Ya kohayu tebe – i meni vid coho dobre!
Ale ty ne kohayesh mene...
Ale ty ne kohayesh mene...
Ale ty...
I meni vid coho zle!

Ty znov perenosysh vazku hnityuchu porazku...
Ty znayesh, shcho ya ne piddamsya zodnoho razu...
Ya vdyahayu holodnu masku, ne vidpovidayu na lasku –
I ce dratuye tebe, i ce dovodyt do skazu!..
Ya zamanyuvav tebe do pastky svoyimy slovamy...
Ya rozkyduvav siti, yakyh ty ne omynula...
A te, shcho vylos miz namy, a te, shcho bylos miz namy,
Shche i dosi zyve, shche i dosi pro nas ne zabulo...

Vono paralizuye, nache pohlyad kobry...
Vono to manyt, to vidshtovhuye, to zve...
Ty kohayesh mene – i tobi vid coho dobre!
Ale ya ne kohayu tebe...
Ale ya ne kohayu tebe...
Ale ya...
I tobi vid coho zle!