Ty duze harna...

Ty duze harna i pro ce znayut vsi, znayesh ty, znayu ya – i ce zmushuye mene buty nav’yazlyvym...
I ya rozumiyu, shcho tak ne povynno buty, shcho ce vyklykaye v tebe, yakshcho ne ohydu, to, prynaimni, velyku vidrazu...
I my z toboyu mohly by buty u v’yaznyci kohannya idealnymy dovichnymy v’yaznyamy...
Ta my ne znaishly dorohy tudy, i tomu ne buly tam zodnoho dnya, zodnoyi hvyli, zodnoyi myti, zodnoho razu...
Ya ne cikavlju tebe i v comu ne vynen ya, ne vynna ty, i my z toboyu razom u comu takoz ne vynni...
Prosto ya ne mozu raptom staty prekrasnym pryncem, a ty ne mozesh mene pokohaty z prymusu...
Ale ya tochno znayu, shcho v mene ce ne prymha, ne iljuziya, ne samoobman, ne refleksy tvarynni...
Ale ty tochno znayesh, shcho nikoly ne budesh moyeyu... Nu i boh z nym... Ya ce yakos perezyvu, ya ce yakos vynesu...

Ya tak hochu, shchob ty bula shchaslyvoyu!
Chai ne za mnoyu, a z kymos inshym!
I hai na tebe ljubov chyyas hlyne zlyvoyu!
A ya vze svoyu maize znyshchyv...

V tobi stilky pryrodnoyi syly, shcho vystachyt na desyatok pershyh krasun ciyeyi planety...
I cya syla vsmoktuye mene, vona zatyahuye, nache chornyi, pekelnyi, strashnyi chortoryi...
I ya vze maize zovsim zahynuv, ya vze namertvo zaplutavsya u cyh tvoyih solodkyh tenetah...
Ale, vybach, cya istoriya zanadto banalna i cei syuzet neimovirno zatertyi, bo vin takoz zanadto staryi...
Harazd, ya znyknu z usih tvoyih horyzontiv, ya ne peretnu zodnoyi tvoyeyi zyttyevoyi liniyi...
Shkoda... Ale shcho ya mozu vdiyaty? Ty mala vybir i zrobyla ioho ne takym, yakym by ya hotiv ioho bachyty...
Odnak, meni ne zvykaty – ya vze ne vpershe u svoyemu zytti shchos rizko i radykalno zminyuyu...
Pohano tilky odne – shcho ya nikoly ne zmozu tobi tak samo viddyachyty... Tobi tym samym viddyachyty...

Bo ya tak hochu, shchob ty bula shchaslyvoyu!
Chai ne za mnoyu, a z kymos inshym!
I hai na tebe ljubov chyyas hlyne zlyvoyu!
A ya vze svoyu maize znyshchyv...

Ale moze kolys ty raptom zasumuyesh i pochnesh zhaduvaty mii nomer telefonu...
Ty dzvonytymesh u moyi dveri, ty sered nochi plakatymesh pid moyimy viknamy...
A ya pochnu psyhuvaty, ya krychatymu tobi – idy het! Nehaino povertaisya dodomu!
Yakshcho v meni i buly yakis pochuttya, to yih bilshe nemaye – vvazai yih bezzalisno vbytymy!..
Ale ce bude potim, ce bude kolys, a poky ya namahayusya nazavzdy z toboyu proshchatysya...
Vyhodyt pohano, ale z ty znayesh, shcho v nas iz toboyu nikoly nichoho ne vyhodylo dobre...
Trymayu tebe za ruky, dyvljus u tvoyi ochi i ne mozu niyak vid nyh vidirvatysya...
I proshu pocilunku... Odnoho... Na proshchannya... Rozbyi nasolodoyu hore!..

A ya tak hochu, shchob ty bula shchaslyvoyu!
Chai ne za mnoyu, a z kymos inshym!
I hai na tebe ljubov chyyas hlyne zlyvoyu!
A ya vze svoyu maize znyshchyv...