Omana

Kozna ljudyna shche zi shkoly pam’yataye:
Chto bahato chytaye – toi bahato znaye.
I, zrozumilo, ya knyzok bahato prochytav –
Shchos davno zabuv, ale shchos zapam’yatav.
Ta holovne, shcho ya navchyvsya volodity slovom,
Chasom – serioznym, a chastishe – po-prykolu.
Hovoryu, shcho dumayu, hovoryu, shcho bachu.
Odyn vid sliv moyih smiyetsya, inshyi vid nyh plache.
Zvychaino, hovoryty – ce ne mishky nosyty,
Ta slovo moze vdaryty, slovo moze vbyty.
Slovo vidkryvaye tayemnyci ta sekrety,
Rozbyvaye zamky, znyshchuye labety.
Ta yakos ya vidchuv, shcho pochynayu zlovzyvaty –
Duryty ljudyam holovu, zabyvaty baky.
V taki chasy v moyemu serci selytsya hyzak,

Shcho u mene samoho vyklykaye dykyi zah...
Ya ne viddam
tebe hyzomu zviru!
Bo vze i sam
v svoyi slova vtrachayu viru!
I kozne slovo ce v dushi tvoyii boljucha mikrorana...
Ne vir slovam!
Moyi slova – ce omana!..

Ya poznaiomyvsya z toboyu, hotiv z toboyu buty.
Ale ty v svoyii dushi ne zmohla vidchuty
Hlybyny tiyeyi, hlybyny vsiyeyi,
Shcho shukala sobi shlyah iz dushi moyeyi.
Hovoryv tobi slova nizni ta lirychni,
Zdiisnyuvav zarady tebe vchynky romantychni.
Ale ty sama v sobi u toi chas kohalasya.
Z mene z ty znushchalas, ty z mene nasmihalasya.
Ta pryishov moment prozrinnya – mene peremknulo!
Vse ote durne kohannya nache vitrom zdulo.
Ya teper tebe zroblju povnoyu durepoyu –
Vidplachu tobi spovna shchedroyu monetoyu!
Ya rozkazuyu baiky, mozok tvii zapudryuyu,
Ya rozpysuyu tebe harnoyu ta mudroyu!
Vykonav prohramu dii – i ce dyvo stalosya!
Toz teper u mene ty palko zakohalasya!

Ya ne viddam
tebe hyzomu zviru!
Bo vze i sam
v svoyi slova vtrachayu viru!

I kozne slovo ce v dushi tvoyii boljucha mikrorana...
Ne vir slovam!
Moyi slova – ce omana!..

Peremoha ne prynesla navit krapli vtihy.
Navpaky – ya sam vid sebe vyhrib na horihy!
Bo moya ljubov ne zhasla – zalyshylos tlinnya,
I mene dovoli shvydko zahryzlo sumlinnya.
Choch-ne-hoch, a ya tobi, vydno, ne do pary,
Toz povynen terminovo rozihnaty chary!
Ne potribna ty meni na kohannya hvoroyu,
Bo ljubov povynna buty, yak sloza, – prozoroyu!

Ya ne viddam
tebe hyzomu zviru!
Bo vze i sam
v svoyi slova vtrachayu viru!

I kozne slovo ce v dushi tvoyii boljucha mikrorana...
Ne vir slovam!
Moyi slova – ce omana!..