Intro. Stoyit verba

Stoyit verba poblyzu lisu,
U strichkah vsya, taka krasa.
Dovkola hodyt kit hulvisa
I koyit spravzni chudesa.

Pide pravoruch – sonce hriye,
Livoruch pide – vraz moroz,
V lisu... kacapy zachayilys,
I kozen druhyi – maloros.

Plekayut nahluyu nadiyu
Krasunyu-verbu izvesty,
Spylyat, spalyt, a prah rozviyat,
I z nymy viisko i menty.

Ta kit murkoche: "Chui vam v rota!
Skorish udavytesya vy,
Niz vchynyte otu merzotu,
Bo na storozi toi verby

Bohatyri stoyat poliski,
Dniprovskyh mavok omofor.
Molfary vsi, tatary krymski,
I z nymy dyadko Chornomor.

Bo to nash duh, nash duh Vkrayinskyi,
Nash ruskyi duh, bo Rus – ce my!
A ne irzya chuvashofinska,
Komuno-hohlo-moskali.

Chohlo-moskal – ridnya Koshcheyu,
Baby Yahy vin skurvyi syn,
Chohol prodaznyi vsei dusheyu
I druh ioho alkash-moskvyn.

Nam ne potribni oti pyky,
Brehlyve bydlo, vladnyi ham,
Duhovni pokruchi, kaliky,
Tabachnyk, Putin, Chynhishan.

Orda novitnya yevraziiska
I russkii mir, imperskyi sram.
Svoya derzava ukrayinska
Ponad use potribna nam.

Ne tilky dushu, tilo, rozum –
Use zyttya polozym my
Za nashu pravdu i svobodu.
Chai zhynut hohlo-moskali!"