Nevpevneno

De tvoya vpevnenist? strilyai, rozpljushchui ochi.
Ne osidai na dni, vze dni davno korotshi.
A ya v murashnyku provulkiv zablukayu...
Nash svit korobka, svit zorstokosti i vidchayu.

Tak ya vidchuvayu...
Tam, de serce, – irzaviyu...
V ochah moyih dvoyitsya.
Strilyai! spyny ce, ne biisya.

De tvoya zvazenist? ne kydai doli zbroyu!
Shche ne kinec, dostatno shansiv dlya heroyiv.
Vmyraly my ne raz, ni razu – voskresaly.
Prostyahui ruky, shchob zemlya tebe vsotala...

De tvoya vpevnenist? strilyai, ya ne zdryhayus.
Pryishov, yak myshi tin, shcho svitlo zatulyaye.
Ty, yak lystok zohnylyi, do zemli prylypnuv –
I ya ne zertva bilshe, ya – tvoya provyna.