Bezlich albertyn

Tak rozpadayetsya pam’yat
Na oboronni omanlyvi liniyi...
Do spohadiv takyi zahlannyi,
Ty – sohodni bez imeni.
Ty – neruhomyi osvitlenyi
Anhel zabutoyi muzyky.
Den, bezdumnyi i vitryanyi,
Ochi proder i vovtuzytsya...

I u zatinku kvitok
Pam’yat ty sobi potovk.
I sered bezlichi albertyn –
Ty – odyn...

Ty – ruyiny asociacii,
Pavutyna doshchu neznyshchenna...
Uvyraznenyi v ulamkah chasu,
Ty rozchavysh spohady – temno...
Misto zminyuye neoberezno
Roztashuvannya budov – zahubylys...
Ne prolunavshy, zomliv nedovershenyi
Rytm – nizne tvoye zusyllya.

Pam’yat nam, shchob spotykatys.
Bezlich rozluk, tvoya zasklena shkira...
Serce z p’yat do kolin tikaye.
Bolisna hordist, spohad maliye...
Tak rozpadayetsya pam’yat
Na oboronni omanlyvi liniyi...
Do spohadiv takyi zahlannyi,
Ty – sohodni bez imeni.