Bytym sklom

Cya vesna pochalasya zi smerti,
A potim naskochyla hvylya rozpusty,
Dorohy ne proideni, faily ne sterti,
I bil – yak vhopyt, to ne vidpustyt.
Vtikaty – marno! Potribno byty,
Shchob krov haryacha shtovhala sylu.
Pered ochyma – portretyk spytyi –
Nevze ce rylo buvaye mylym?
Stulyvshy ochi, shukaly pravdy?
Zcipyvshy zuby, rubaly skeli?
Shovalys ljudy, lyshylys hady,
I zamist soncya – lihtar na steli.
Mii televizor pljuye otrutoyu,
Radio v’yaze pisnyamy solodkymy.
Dobra ljudyna zrobylasya ljutoyu,
Shchastya pryvatne miryaye sotkamy...

Pryspiv:
Bytym sklom po dushi
Kleyit zlo vitrazi,
A dusha ne krychyt – spyt, spyt!
A navkruh bezlich vtrat:
V kohos – druh, v kohos – brat,
Bo zyttya ce – lyshe myt, myt!

Dymom zadymlenyi prostir svidomosti,
Tyho pomolymos bohu neznanomu,
Chtos perekrutyt ostanni vidomosti,
Chtos perepyshe istoriyu zanovo.
Mertvymy padayut ptahy okryleni.
Rylamy ryyut mohyly poryadnosti.
Ochi potupleni, holovy shyleni
Vid menshovartosti ta druhoryadnosti.
Pershym udarom – raptovo v potylycyu
Zhraya naskochyt – nohamy zakopaye.
Nihto ne shopytsya, nihto ne shylytsya –
Vsi b’yutsya za pravo zvatys Yevropoyu.
Stinka na stinku, lava na lavu –
Byi svoyih, nai chuzi posmiyutsya!
Strileckyi zvychai, kozacka slava
Lyshylys na dni pidlitkovyh poljucii...

Pryspiv (2)