Pro bilyznu

A viter tyho kolyhav bilyznu,
Yaka vysila na krayu balkonu
I viddavalas povnistyu, naskrizno
Prominnyu styhlomu, ta shche palkomu.

Zhasav yaskravyi vechir, kolyhalys
Smarahdovi lystky nathnennyh vyshen,
I moye serce, shcho ne rozkohalo,
Pryshvydshylo svoye byttya na tyzden.

Proishlasya tyho-plavno po kaminnyu
I rozlyahlas na nomu temna kishka.
Viddavshy u cyu myt sebe prominnyu,
Yake zhasalo prosto i rozkishno.

I ya viddav prominnyu svoye serce,
Yake i tak yaskravo promenylos
Zakohanistyu, shcho ne promynetsya –
Te serce, shcho fatalno provynylos!