Nikomu to ne treba

Pisni... Virshi...

Ty kazesh, bachyla mene u snah? Zbrehala ty!
Nihto nikoly tam mene pobachyty ne zmoze.
Ya ne buvayu tam, hoch spy, hoch idy. Chekai,
Chy moze to ne ya buv, to prosto sovist,
Yaka hapayetsya za koznu myt zyttya,
Za smih, za viru, za nadiyu... i plache...
Plache v temnoti, yak te nalyakane dytya,
I ne zdohaduyetsya, shcho vse ce znachyt.
Ya znayu, znayu, ce pusti slova.
Ce prosto mova, holos i ryadky. Chy ni?
A moze kryk, pechal, iz rozumom viina
I ne ryadky, a krov na chystomu lysti.
Usih cikavyt pobut i durni plitky,
Materialne, i nichoho yih ne hriye.
I v holovi u mene maye buty seks, mashyny i zinky.
Todi z chomu nema nichoho? Tilky mriya.

Pryspiv: (2)
Ya povernuvsya zvidty,
De zavzdy lunayut pisni.
Ya povernuvsya zvidty,
Kudy divayutsya virshi,
Koly yih vydalyayesh, palysh,
Vony tam plachut, yih bahato.
A ty kremsayesh yih, vbyvayesh,
Nezvazayuchy na yihni rany.

Chochetsya znaity yedynu tu odnu u cilomu zytti
I buty z neyu, maty ditok, scenu, shchastya.
Zdayetsya, vze znaishov yiyi, vona os tut.
Ale... Ale ce prosto vdale poyednannya.
Ya ves horyu, zhoryayu zarady vyshchoho otoho,
I shchastya inshoho ya vyshche trymayu za svoye?
Ne budu bilsh takym, yak buv do coho.
Nema u mene divchyny? Nehai, zate u sebe ya shche ye.
Probachte, vybachte za vse, shcho ya zrobyv komus.
Ya ne hotiv, ya zyv, nenache pid prycilom.
Ne znayu, napevno budu sam zavzdy odyn
I tak pomru, yakshcho ne zytymu ya vichno.
Taky ne zytymu, yakshcho nihto ne skaze tam pro mene,
I budu ya pokaranyi takym zyttyam, a potim...
I bude zvisno ne odna shche divchyna u mene.
Mozlyvo, bude, ale kohanoyi ne bude bilshe zovsim.

Pryspiv (2)

Pisni... Virshi...