Romans pro mynule

I mynule okryyetsya tinnyu zemnoyu:
Ce bulo ne zi mnoyu, bulo ne zi mnoyu...
Vodevilni syuzety i dramy deshevi,
I amurovi strily, i yihni misheni...
Mii uchynok, shcho serce troyudyt dokorom;
Lyuta zazdrist moya, za yaku meni sorom;
Taini yazvy hanby, opohanene loze...
Ni, coho ne bulo, (2)
Ta i buty ne moze.

Nas zaha spomynannya oshukuye tonko:
Tam, v mynulim, ne my, lysh pusti obolonky...
Vypadkovi odbytky, lynovyshcha zblyakli,
Teatralni kostyumy z odzylyh spektakliv...
Chto sebe rozhubyv – toi shukai de spromoha,
Ta lyshe ne v mynulim, ne v nomu, na boha...
Shcho mynaye – lyshim iomu myrno mynuty:
Slavsya, chase, za te, (2)
Shcho tebe ne vernuty.