Kobzar

Viter viye, povivaye, po polju hulyaye,
Na mohyli kobzar sydyt ta na kobzi hraye.
Kruhom ioho – step, yak more shyroke, syniye,
Za mohyloyu – mohyla, a tam – tilky mriye.
Syvyi us, staru chuprynu viter rozvivaye,
To prylyaze ta posluha, yak kobzar spivaye,
Yak syvyi us smiyetsya, slipi ochi plachut,
Posluha, poviye...

Bulo kolys – v Ukrayini lyho tancyuvalo,
Zurba v shynku med-horilku postavcem kruzala.
Bulo kolys dobre zyty na tii Ukrayini...
A zhadaimo, moze serce hoch trohy spochyne!

Stoyit v seli Subotovi, na hori vysokii
Domovyna Ukrayiny – shyroka, hlyboka.
Oto cerkov Bohdanova, tam-to vin molyvsya,
Shchob moskal dobrom i lyhom z kozakom dilyvsya.

Myr dushi tvoyii, Bohdane, ne tak vono stalos:
Moskalyky shcho zazdrily, to vse ochuhraly,
Od kozactva, od hetmanstva – vysoki mohyly,
Bilsh nichoho ne zostalos, ta i ti rozryvayut!
Ne smiitesya, chuzi ljude, cerkov-domovyna
Rozvalytsya, i z-pid neyi vstane Ukrayina!

A vy hochete, shchob sluhaty, yak starci spivayut?
Darma pracya pane-brate, koly hochesh hroshei
Ta shche i slavy, toho dyva, –
Spivai pro Matroshu, pro Parashu, radost nashu,
Sultan, parket, shpory – ot de slava!
A to spiva: "hraye synye more", a sam plache!

Vybachaite, krychyt sobi, ya sluhat ne budu,
Ta i do sebe ne poklychu: vy rozumni ljudy,
A ya duren, odyn sobi u moyii hatyni
Zaspivayu, zarydayu, yak mala dytyna...

Zaspivayu – more hraye, viter povivaye...
Step chorniye i mohyla z vitrom rozmovlyaye...