Lvivska gitara

Mayu, bratyku, lvivsku gitaru,
Tishus neyu vze dobryh dvadcyat lit,
Kumpel mii z lychakivskoho baru
Hrav na nii svoyii divchyni
Tak, yak ya – vsim ljudyam nyni!
Ya z gitaroyu, nache z ridneyu,
Po zabavah tak shpilyayu, shcho nu!..
A koly sami my z neyu –
Sluhayu yiyi strunu,
Shcho pro Lviv turkoche pisenku sumnu:

"De b ty, druze, mene ne viv,
Ta naikrashchyi dlya mene – Lviv,
Tam u vsomu – charivna hra,
Tam navit ratusha tancyuye – oi-di-ridi-ra!..
Shkoda trudu i shkoda sliv,
Bo naikrashchyi dlya mene – Lviv
Zi svoyimy "ta ioi", "ta idy"...
I shchastya my zavzdy
Znaidem u Lvovi.

Cya gitara hocha i derev’yana,
Ale serce i dushu maye tez.
Yak pryhornu – spivaye do rana
Tyhu pisenku pohidnu
Shche i taku dlya mene ridnu.
I lechu ya u mriyah do Lvova,
I provulky vuzenki vpiznayu,
I movchyt hora Zamkova,
Tyho vsyudy, yak v rayu, –
Vsi gitaru lvivsku sluhayut moyu:

"De b ty, druze, mene ne viv..."