Pravyla mazohizmu

Lyubysh – ne ljubysh. Lyublju – ne ljublju.
Hrayu – ne hrayu. Liplju – ne liplju.
Viryu – ne viryu. Horyu – ne horyu.
Zbudy mene zranku, ya tak micno splju,
Shcho nochi vryvayutsya v ranky chumni,
I ya ne znahodzu opory...
Kudy my sohodni i shcho ce za dni?..
My holi, my bosi ta hordi!..
Ya sonnyi. Ty kazesh, shcho to moye vse.
I zodni "doloni", "morya" i "puste"...
U nashomu lizku tryvaye viina.
Boyi podushkamy i vyshche...
Pid kovdroyu front, u kimnati zyma
Vitramy osinnimy svyshche.
Za stinamy bytymy stohne zyttya,
Susidy shotily dytynu,
Ty znayesh, ya psyh, chasom ya ce ne ya,
Do batka shche rano, hoch synom
Choroshym ya buty shche tez ne navchyvs,
I viddanym druhom ne vdavsya,
Ta i z bratom ne vyishlo, hoch ya i myryvs,
Ty z kazesh, shcho harnym kohancem
Vyhodyt... i vystachyt, ce holovne,
Do dupy kanony vsi i ramky,
Znaishovshy sebe i ty znaishovshy mene
Krychysh, shcho zirvalo vsi lyamky...
Bo bucimto sonnym nazvav ya tebe
Im’yam ne tvoyim i ne pomityv...
Nu tak, ce buvaye, ce suto moye,
Pryimy abo na hui, za vitrom.
A ty... ta ty iobnuta, virysh chy ni?..
Na vsi svoyi mriyi i hroshi,
Kuplyayesh knyzky i traplyayutsya dni,
Ne te, shchob pohani, ne te, shchob horoshi,
Ta zaiva desyatka tobi b same raz,
Chocha b moloko, ty tak ljubysh,
Ta ni... ves Remark, ves Nabokov i nas
Nakormlyat yih yanholski dushi.
I dobre, shcho v tebe isnuyu des ya,
Takyi nepomirno holodnyi,
I dobre, shcho zaivi v kysheni lezat,
I dobre, shcho cilodobovi
Kramnychky po mistu, zupynky nichni,
Prytyahuyut p’yanyh poetiv,
I os v oberemku nesu ya tobi
Lyubov’yu nabyti pakety...
Ya sonnyi. To nich, pislya ihor usih,
Ya shozyi na Buddu i vyshche...
Pid kovdroyu spokii, v kimnati zyma
Vitramy osinnimy svyshche.
I hai ya niyakyi i iobnuta ty,
I hai nas ne ljubyt ce misto,
Ya b radshe podoh, aby tilky ne ity
Dorohamy rivnymy i zvisno,
Shche sonnym ne raz imenamy chuzymy
Nazvu ya tebe i ne pomichu...
Nu tak, ce buvaye, ce suto moye,
Yak dobre, shcho ljudy ne vichni.