Dim (VP)

Dim. Tak malo liter, tak bahato smyslu,
I lysh slovnyk moze pro velyke styslo.
Kazut, na chuzyni ne vystachaye kysnyu,
Dobroho vechora tobi, moye ridne misto.

Ce ya, tvii syn, vertayusya dodomu,
Zvychnym shlyahom z roboty, de turboty i vtoma.
Zalyshu yih pozadu, yak minimum do zavtra,
Zaivyi raz hvyljuvatysya navryad chy varto.
Tyahnut nache mahnitom ci vulyci i ljudy,
V nyh syla ye, tut malo brudu.
Vse yak v stari chasy, dosi ne ljublju zminy,
I yak by ne pruchavsya – trymayut cupko stiny.
Manyat kohos stolyci, kazut, velyki hroshi,
Meni z duhovne blyzche, a ne rozkoshi.
Nitrohy ne shkoduyu, shcho dalekyi vid perehoniv,
Shchastya ne v tomu, i sprava zovsim ne v kordoni.
Batkiv ne obyrayut, Batkivshchynu tez,
Dyhaty vazko u merezi tyh vez.
Chtos ljubyt halas, hmarochosy i pyl,
Ta zovsim inshe dodaye meni syl.

Pryspiv:
Moya VP, moya vechirnya Poltava,
Taka vrodlyva, taka laskava.
Tyha i chysta, kohana, velychava,
Moya VP, moya vechirnya Poltava. (ves kuplet – 2)

Na pershyi pohlyad prosto cehla zalyta betonom,
Korobku cyu na sto osel ya nazyvayu domom.
Fortecya – mii spokii, vidpochyva dusha,
Chocha doroha chas vid chasu i spokusha.
Ta de b ne buv, use yakes ne te,
Chuze – daleke vid sercya, svoye z svyate.
I navit dyhayetsya tut nabahato lehshe,
Ce misto zavzdy bulo i zalyshytsya pershym.
0532, ya z tyh, dlya koho ce ne prosto cyfry,
Misce na mapi, de narodylys moyi rymy.
Tut zvela dolya z dvoh storin moyih batkiv,
Vodyla yih pid svitlom vechirnih lihtariv.
I ya prykutyi do raioniv, mabut, nazavzdy,
Shkola v holovi, v pam’yati – sady.
Stezky ci pam’yatayut padinnya i zlety,
Pershi kroky, a z nymy i pershi kuplety.

Pryspiv