V’yazen

Ya v’yazen v temnyci iz sala ta m’yaziv.
Mii duh pozyraye kriz rebra na nebo.
Shcho roblju – ne hochu, shcho hochu – ne roblju,
Ta vze pochekayu, shchob bulo, yak treba.
A v zasobah masovyh manipulyacii
Proporciyi svitla i tmy nepryyemni.
Rozvynulys maize do stanu mutacii
Zi znakom vid’yemnym dary nevid’yemni.

Davno vze ne chuv ya virshiv ta pisen,
Shchob duhom za vuho u hory zavesty.
Zvuchat try hvylyny i zyvut odyn den
FM-ni probirkovi treky i teksty.
Sim not, yak sim zlishyh, na sluzbi u m’yasa.
Yih chystyat poety svyashchennoho roku.
Trishchyt Yeryhonska stina, a tym chasom
Zgvaltovana muza plodyt karaoke.

Pryspiv:
Vsyakomu horodu nrav i prava,
Vsyaka maye svii um holova,
Vsyakomu sercyu svoya ye ljubov,
Vsyakomu horlu svii vkus est kakov.
A mne odna tolko v svete duma,
A mne odno tolko ne idet s uma.
A ya vybyrayu dumky i slova:
Chy Loboda, chy Skovoroda?

Vechir. Nakureno. Holosno. Chtyvo.
Macho i muchacha tancyuyut korydu.
Sydyat noutbuky, zanureni v pyvo.
Snuyut riznovydy ljudskoho pidvydu.
Barmeniv obsily ob’yekty v stendbayi.
Ce klub, ya tut labuh, vplyvayu muzonom.
Hitara prokashlyalas, – ljud prozrivaye.
Ya strymuyu vsi kataklizmy v cii zoni.

Zadayu, voliyu, chekayu, rzaviyu...
Zhynayu luk midnyi, ciljus u zuby.
Vnochi ya chytayu i vze rozumiyu,
Yak Dzon ne proishov kriz midniyi truby.
Ya znayu, yak buty, i zvidky cherpaty.
Vnochi ya vyvchayu, yak padaly Dzymy.
Ta buvshyi maestro zanadto rohatyi,
I vranci ya mriyu prokynutys v Rymi...

Pryspiv