My pomrem ne v Paryzi

Zabuvayutsya liniyi, zapahy, barvy i zvuky,
Slabne zir, hasne sluh i mynayetsya radist prosta.
Za svoyeyu dusheyu prostyahnesh oblychchya i ruky,
Ale vysoko i nedosyazno vona vidlita.

Zalyshayetsya tilky vokzal na ostannim peroni,
Sira pina rozluky klubochytsya puhne i – ot.
Vze vona roz’yidaye moyi bezzahysni doloni
I ohydnym solodkym teplom napovzaye na rot,
Zalyshylas ljubov, ale krashche b yiyi ne bulo.

V provinciinii posteli ya plakala doky stomylas,
I brydlyvo rum’yanyi buzok zahlyadav do vikna.
Poyizd rivno ishov i zakohani mlyavo dyvylys,
Yak pid tilom tvoyim zadyhalas polycya brudna,
Zatyhala, styhala banalna vokzalna vesna.

My pomrem ne v Paryzi, teper ya napevno ce znayu,
V provinciinii posteli, shcho potom kyshyt i slizmy.
I tvoho konyaku ne podast tobi zoden, ya znayu,
Nichyyim pocilunkom ne budemo vtisheni my.
Pid mostom Mirabo ne roziidutsya kola pitmy.

Nadto hirko my plakaly i obrazaly pryrodu,
Nadto sylno ljubyly kohanciv soromlyachy tym,
Nadto virshi pysaly poetiv znevazyvshy zrodu.
Nam vony ne dozvolyat pomerty v Paryzi i vodu
Pid mostom Mirabo okilcyuyut konvoyem hustym.