Tayina smerti

Vshelepavsya v halepu
Po sami vuha...

Zaduha serce styskaye, koshmary v ochah merehtyat.
Rohamy ta kistyakamy sny tvoyi bryazchat!

Dav nam serce, dav nam sylu osyahnuty vse netlinne,
I dobra teplo vidchuty, i zabuty pro pohane.
Osyahnuty vse pryideshnye, tilky ne tayinu smerti!

Bo lezat tila starechi – vze ne prahnut nasolody,
Yak tila bilsh molodiyi poryad – u zemnii posteli...
Ti, shcho shche i ne narodylys, a pishly uze u zemlju.
Ce taky tayina smerti!

Chto hvoroboyu buv skutyi – prahnuv vichnoho spochynku,
Chto zdorovyi, molodechyi, zakinchyv zyttya v bayuri,
Tym ubyvshy svoyih ridnyh... A hto shche i ne narodyvsya...
Ce taky tayina smerti!

Chto dostoyin zyty vdruhe, a hto krashche b ne z’yavlyavsya,
Bo vid noho tilky lyho (zal, Inspektora nemaye).
Moze, te vono i na krashche, bo todi tayina smerti
Ne bula by tayinoyu!