Zamok

Pryidy i zablukai v moyim sadu,
Moyim tyulpanam promovlyai rukamy,
I ya v travu shchaslyvyi upadu;
Ni pohlyadu ni slova pomiz namy.

A mii dviinyk kradetsya miz vikon,
Prominnya krovi, dzerkala ulamok,
Vorozyt i kaminnym lisom zamok
Dovkola tebe znov roste yak son.

De buv mii sad, z’yavyvsya mur bez mez,
V ioho biinycyah temnyh kruky kryachut,
Ta znykne vse ce vmyt, koly pobachu,
Tvoye lyce v naivyshchii sered vez.