Taki yak ya

Hospody, probach ya hrishnyi.
Ya ne ye naikrashchym, ya ye naihirshym.
Moyi bezhluzdi dni, moyi bezhluzdi hodyny
Zberu dokupy u zyttya, chomu todi zradiyu?

Mii hrih pidnissya do nebes, mii hrih zabyraye syly,
V moyih sumnyh ochah spasinnya viry tliye.
Ya hotiv by vtekty v monastyr, ya hotiv by shovatys,
Ale, Hospod, skazy meni ty coho bazayesh?

I ya bachu ljudy ljublyat cei svit, ljudy ljublyat sebe,
I ne kazy yim pro tilo i krov, vony skazut, shcho vse ce puste.
I koly padayu ya, ya samoho sebe lyakayus,
Nevze ya takyi samyi i vsim sercem ne kayus?!

Hordist moya pomyraye, ya rozipnu Tebe na hresti,
Moyi pusti slova, ya nahaduyu sobi "stii!"
I ya ne stav velykym, ne navchyvsya tvoryty dyva,
Ale v mene bula cil, ljubyty Tebe – moya meta.

Pryspiv:
Taki, yak ya, ne prokydayutsya rano,
Taki, yak ya, ne mayut duhovnyh vidznak,
Taki, yak ya, bahato choho ne znayut,
Ale sercem svoyim my hochemo ljubyty Chrysta.
I na rozi vulyc, prospektiv, maidaniv,
My budemo povtoryuvaty ci prosti slova.
Hospod Isus toi, komu ya doviryayu,
Hospod Isus toi, komu viryu ya.

I ya vchus buty prostym, i ya vchus buty vidkrytym,
I ya vchus pidnimatys, koly znovu vpav,
I ya ne znayu chy ya zmozu shchos dobre zrobyty?
I ya vidchayu kazu "davai, vidpuskai!"

Ya pochynayu novyi den z novymy pomylkamy,
Yih tak bahato, shcho ne zhadaty usih.
Cei kazkovyi svit ne vyhadaly my z vamy,
Ale zipsuvaly ioho same my.

I poky obertayetsya zemlya, i poky v nas ye shche holova,
U nas u vsih ye mozlyvist zminyty svoye zyttya.
Mozna pomerty bez kayattya, ne zalyshyty i slid,
Mozna holoduvaty ne vkusyvshy nebesnyi hlib.

Ale ce ne dolya moya, ce ne mii zyttyevyi shlyah,
Ya budu shukaty vichnist des tam na nebesah.
I borotba z samym soboyu, ya kazu sobi "ni",
I ya budu zertvoyu zyvoyu, shchob znaity svitlo sered tmy.

Pryspiv

Vidnaidy svitlo, zminy svoye zyttya (2)
Vidnaidy svitlo, vidnaidy svitlo
Vidnaidy svitlo, zminy svoye zyttya (ves kuplet – 2)