Znykayu

Klitka dumok, stiny chotyry v nebo,
Puls bez obmezen, spohady u moyih venah,
Vechir, tuman, rozmyte svitlo nashe
Zhaslo, ne svityt i, mabut, tak bude krashche.
Ne plach ty, chuyesh, vytry soloni slozy,
Vizmy v svoyi doloni krapli muzyky holodni,
Sohodni prokydayus, a, moze, i zasynayu,
De son, a de realnist ya teper ne rozriznyayu.
Koly zhadayu muzyku pid doshchem, dvoye sered tysyach,
Mokri ruky, shcho splelys v odne,
I skilky shchastya bachyv ya v tyh ochah,
Chy to zdalos? Pomylyvsya, hoch i tak chekav
Nevze ne tak? Nevze taky nasnylos?
Nevze taky ya spav? Nevze darma poviryv?
Dyvno, holodno, zdavavsya takym spravznim,
Son, shcho teper nemaye niyakyh znachen.

Znykayu v nebi, v tumani coho dyvnoho mista,
Ya na sceni shukaty budu problysky svitla,
Ya vidkrytyi dlya nyh, hlyadachiv moyih dram,
Yaki vpevneni budut, shcho ya vsoho lysh zihrav,
Shcho ce nespravzni vsi shramy, shcho ce zvychaina vystava,
Shcho ce sumna taka rol, yaku zihrav ya tak vdalo,
Shcho tak za hrymom svoyu posmishku naspravdi hovav ya,
Shcho ce vsoho lyshe p’yesa, yaku uspishno postavyly.

Padayu vnyz i v toi ze chas pidiimayus,
A nayivni hlyadachi pravdy nikoly ne vznayut,
Chto ya takyi? Teper ce vze nemaye sensu,
Prymiryayu cei obraz na poshmatovane serce.
Zabuvayu cyu vidstan, vsi nochi v poyizdah,
Prybuttya v nashe misto, koly tak shchyro chekav,
I vze ne treba shukaty v kalendaryah vilni dni,
Bo ty mene ne chekayesh, i ya tut znovu odyn.