Anesteziya

Ya povertayusya, nazad tikayu,
U misto, de dlya mene, mabut, sonce vze ne vstane,
Ya shche zyvyi, i shche, napevno, mozu zyty,
Aby ne vbyty kilometramy zalyshky svitla,
Ya led zyvyi, ya vze, napevno, pomyrayu,
Na zal, odyn, i ne u kosmosi bez krayu,
Znykayut dorohy, tikayut shvydki vahony,
Nesut mene u misto, de vpadu znovu u komu.

Prosto vypav iz falshyvyh variantiv isnuvannya,
Prosto vypav na try dni, ne prokydavsya
Do ostannih hvylyn, sekund, koly poryad stoyala,
Ne davaite shche zavisu, nevze ce kinec vystavy?
Ne viryu! Vy chuyete? Ya prosto v ce ne viryu!
Ya shche zyvu, serce maye trohy syly,
Choch i zbyti usi rytmy, hoch udary ne ti,
Ale ya taky zyvyi i ya prahnu tebe znaity.

Des tam, tam, de sonce sidaye za nashym ozerom,
De foto chorno-bili nespodivano robysh ty,
De holod pid vechir zakradayetsya v ruky,
De o vosmii vze znykayesh, aby zavtra povernutys.
i ne potribno navit dyhaty, koly my na shodah,
Vidchuvaty miz rukamy teplo, a navkolo holod.
Holovne, shcho ne vseredyni, vseredyni z teplo,
I ya notamy zmalovuyu ti myti tak vidverto.

Afisha zderta, poky ne bachyt nihto,
Yakby ya mih, to ya natysnuv by knopku "Povtor",
Aby zanurytysya znovu iz toboyu u kosmos,
I pomerty tam udvoh, hiba z dlya shchastya coho nam ne dosyt?

Prostir bez tebe tut tisnyi,
I ne svityat tak yaskravo na nebi syni zirky,
Yih ne vydno, zhorily vony v pohlyadi svitla,
Chorno-biloho holodnoho nenashoho mista,
Ya shche zyvyi, i shche, napevno, mozu dyhaty,
Mozu pysaty, koly znayu, shcho zustrinu pohlyad tvii,
Pochuyu smih ya tvii, vizmu tvoyi holodni ruky,
Aby zihrity, i ni pro shcho u sviti bilshe ne dumaty.
A yakshcho ni, to znachyt taky pomyrayu,
Asfiksiya, meni kysnyu znov ne vystachaye,
Realnist – fikciya, shcho znykaye miz ryadkamy,
I ya pid serce zashyvayu pohlyad tvii nytkamy.

I ya shukayu tebe u sotnyah kilometriv,
Shukayu tebe sered padin i zletiv,
Vechir bez tebe tut ne toi,
Ya shukayu prychyny, shchob povernutysya znov.
Des tam, tam, de sonce sidaye za nashym ozerom,
De foto chorno-bili nespodivano robysh ty,
De holod pid vechir zakradayetsya v ruky,
De o vosmii vze znykayesh, aby zavtra povernutys.

Anesteziya, shcho znebolyla usi tochky bolju,
Rozlylasya usim tilom, vidchuty shchastya dozvolyla,
Znovu ya zhadav, shcho nibyto shche zyvyi,
Chirurhiya na dushi, zashyla usi ty shvy.
I yakshcho treba, ty skazy – ya zruinuyu cyu vidstan,
Za odnu nedovhu nich bud znovu tak blyzko,
Choch my i rizni, ta ce nemaye vze riznyci,
Bo ya, zdayetsya, seriozno toboyu tak zarazyvsya.
A yakshcho ni, yakshcho ne hochesh – tikayu znovu na dno,
Iz usvidomlennyam toho, shcho ce use buv lysh son,
Shcho ce bula lyshe iljuziya na temu koloriv,
Ya povernus u misto chorno-bilyh sniv.

Ale z vse bude dobre!