Dityam prohresu

Hostrymy bukvamy shmatuyu tenditni sercya,
Vlizayu v mozok parazytom, vyklykayuchy strah,
Tranzytom cherez peklo, cherez nebesa,
Kriz svitlo i temryavu, nesu ryadky, shcho napysav.
Nema pidstav poviryty hocha b na hram,
Shcho ne darma v kimnatah svitlo v sebe vymykav,
I zamykavsya, znykayuchy virshamy v takt,
Aby bula mozlyvist u sercyah zalyshyty znak,
Komus dyvak, komus dyvno, shcho zyvu ya tak,
Shcho pivzyttya moho zmalovano v zatertyh lystkah,
Choch perestavyty priorytety obicyav,
Parytetu dosyahnuty ne vdalosya niyak.
Miz dvoma storonamy svoho vlasnoho "ya",
Miz normalnym ta prydurkom, shcho sydyt u pisnyah,
Sociopat, shcho u virshah svoyih zmalovuye zah,
Yakyi i sam ne znaye, de tut pravda, a de zart.

Nu, yakshcho braty po faktu – ne vyhravav zodnyh batliv,
Ya ne prohodyv naspravdi u vidbirkovomu raundi,
Zanadto pravdy bahato, yaku nelehko spryinyaty,
V rezultati yiyi prosto zapljuye siryi natovp.
Yim potribno bilshe seksu, nasyllya, ahresiyi,
I dity prohresu, shcho skotylysya v rehresiyu,
V mozku procesy rozrostayuchyh abscesiv,
Nemaye miscya dlya ljubovi u dohlomu serci.
Limity sterti, pravdoyu pljuyusya v oblychchya,
Kozen tretii z vas – kretyn, yakyi ze ya ne vvichlyvyi
Z peresichnym sluhachem u cyh rozmovah muzychnyh,
Ta dlya mene ce ne ye takym chymos krytychnym.
Systematychno namahayusya pidnyatysya z dna,
Desyat zamkiv na mene vishayut, naviyuyut strah,
Shchob perestav, shchob zhas, aby znyknuv nazavzdy,
Shchob ne horily vid soromu mikrofony v kimnati.

Ya znayu, zvychaino, shcho ne zdyvuyu nikoho
Napivfalshym vokalom, abo zrymovanym slovom,
U syntetychnu epohu rozpochynayem vse znovu,
Moya meta – popasty v serce, zalizty tobi u holovu,
Perevorot zdiisnyty na emociinomu rivni,
U pidsvidomist zalizty i tam sydity postiino,
Bozevilni dumky narodzuvaty u raz,
Vchasno zapustyty v systemu ci metastazy.
I ya vpevnenyi, shcho ty vpiznayesh sebe tut,
Ty odyn sered tyh, shcho tikaly, ty toi, hto zabuv vsi marshruty,
I dorohu nazad oblipyv chornyi inii,
Yak vpiznayesh sebe, to zhadai, yak pomyrala na rukah tvoya mriya.
Chto z vas bolju ne znav, toi syudy ne potrapyt,
Chto nad nebom litav, toi zyvyi i ne znaye niyakyh vin pravyl,
Vymalovui sobi shche ne zihrani roli,
V misti bez koloriv opynyayutsya ti, hto ne znayut ljubovi.