Nime kino

Znykayuchy u prostorah vidsutnosti zirok,
Znykayuchy bez kosmosu, padayuchy u son,
Letarhiya na try misyaci, miscya nemaye, stop,
Zupynitsya, aby serce zrobylo hocha by krok.
Sered nytok, shcho splitayutsya v nebesnu mozayiku,
Choch kovtok meni ljubovi podaruite, blahayu vas,
I ne znayu ya chy zavtra prokynusya chy ne vstanu,
Ya ne v stani zalyshatys bez tebe tut ostannim,
Sered vsih cyh rozmalovanyh, pryhovanyh ljudei,
Pobud zi mnoyu tut, na hvylynu hoch lyshe,
Na sekundu, hoch na myt ne zalyshai mene odnoho
Iz virshamy naodynci, ne dozvol vpasty u komu.
Zirkovymy vizerunkamy poeziyu dopovny,
Domaljui do cyh ryadkiv ljubovi spovnenyi pohlyad,
Nevtomnymy spodivannyamy u svitlo, shcho vze poryad,
Ya daruyu tobi prostir, ioho ne vkrade nihto vze.

Pryspiv:
Rozdily zi mnoyu svitlo i syaivo usih planet,
Dotorknysya do bezmeznosti, lety tilky vverh,
I nikoly vnyz ne padai, ne dyvysya na dno,
Ne kazy zodnoho slova, ce nashe nime kino.
I zakony prytyahannya stvoreni ne dlya nas,
Proty pravyl letymo i nizashcho ne mozem vpasty.
Bez chasu i bez prostoru, prosto nad okeanom,
U bezkrayi, nad hlybynamy my razom znykayem.

Ce lyshe moya uyava, fantaziyi koloriv,
Maljunky, shcho bez sliv stvoryty by ya ne zmih,
Rozumiyu, znayu, shcho svitla taky nemaye,
Ta znaity vse z taky hochu hoch metr nashoho rayu.
Ya z krayu stoyu, istoriyu cyu vyvchayu,
Pohlyadom u nebo, a potim cymy ryadkamy,
Mov kamin na shyyi te, shcho ne vstyh skazaty,
Slova, shcho rozchynylysya miz sonyachnymy dnyamy,
Miz hvylyamy solonymy, miz dotykom pisku,
Pid hmaramy, pid pohlyadamy teploho doshchu,
Miz nochamy u bezsonni, de my razom ne znykaly,
Choch stoyala ty tak blyzko, ta navkolo shum i hamir
Ne dozvolyly iljuziyu zdiisnyty u realnist,
Zalyshayetsya lysh muzyka i slova neidealni,
Shcho chornylamy dozvolyat pravdu rozmaljuvaty,
Shcho tak rvalasya na volju, lamayuchy bezlich pravyl.

Pryspiv