Misto chorno-bilyh sniv

Pryspiv:
Kilometry tras, polotna dorih,
Vsi vedut v odyn yedynyi bik,
Misce, nemaye de koloriv
Laskavo prosymo u misto chorno-bilyh sniv. (ves kuplet – 2)

U nevidomyh krayah, nevidomii krayini,
Zyv sobi odyn hudoznyk, maljuvav dyvni kartyny,
Hodyny, dni, zahlynayuchys u farbah,
Shukav sebe v polotnah prychudlyvyh nezvychainyh.
Nochamy ne spav, son iomu ne potriben,
Vse, shcho potribno, – kolory na palitri,
Vsi dni splyvaly u perepletinni farb,
Molbert zamist pary ochei, shcho znaly pravdu.
Vin yih zabuv, zabuv, shcho bulo do toho,
Zyttya ioho teper – terytoriya bez ljudei, vidtodi
Zodna ljudska dusha ne stupala
V ioho maisternyu, v cei samotnosti zamok.
Vin oslip, hudoznyk bilshe ne bachyv,
Vid temryavy, yakoyu otochyv sebe, u yashchyk,
Shovavshy pochuttya i use svoye mynule,
Na pidlozi plyashky, shcho ne dayut iomu zasnuty.

Pryspiv

ishly misyaci, za nymy chas bih rokamy,
A nash hudoznyk ne mih bilshe maljuvaty,
Yedynyi promin, shcho davav bidnomu svitlo –
Zhas, nazavzdy, vidobrazen ne vydno.
A z chasom zabulysya kolory,
Zabuv, yakymy farbamy kolys vin tvoryv,
Zahruznuvshy u dvoh, yaki vin shche ne zabuv,
Stvoryv nuarnyi svit, u vidchayi ioho sut.

Zahid soncya chorno-bilyi i shid soncya tez,
I nemaye zodnyh znachen kolir lystya derev,
Chorno-bile nebo i zori, chorno-bile vse,
Chorno-bili inkrustaciyi prykrasyly serce. (ves kuplet – 2)

Ce misto, yake pobuduvav vin u sni,
Ce ostannya kartyna, yaku hudoznyk stvoryv,
Teper vin vze ne plache, bo vin teper ne odyn,
ioho zustrinut ljudy z mista chorno-bilyh sniv. (ves kuplet – 2)

Pryspiv