Chlopchyku, hlopchyku, znyato z pidramnyka...

Chlopchyku, hlopchyku, znyato z pidramnyka
Polotna nadii moyih yunyh – za hrish...
Tvoho oblychchya hlevka keramika –
Vse, z choho mayu pysaty virsh.
Ne ciluvannya po temnyh skverah,
Ne z mokryh prylavkiv berezovyi sik –
Ya z teper vsya v feshenebelnii skverni,
Kotrii naimennya – "balzakivskyi vik".
Choch ty ochyma vsyu mene vymuch –
Chlopchyku, hlopchyku, ce vze ne te:
Ya z rozzylasya na vlasnyi imidz –
Meni vze troyandy shljut u hotel!
...Ale z lypuchyh vohniv restorannyh,
Z vysokohir’ya syainyh avanscen
Vynoshu, mov zyayuchu niznu ranu,
Tvoye syre pivdytyache lyce,
De vylyci – kruto, i huby – vperto:
Bez zodnoyi skazy, az vohke, – a vse z
Z takyh prostupaye hotovnist na zertvu,
Yak vnutrishnii vidsvit maibutnih pozez!
Stoyat u zinycyah zaslozeni svichi...
Shche ty zostavsya takyi – odyn:
Ya upiznala tebe v oblychchya
Pam’yattyu geniv i snovydin.
Tremchu, nenache avtokatastrofu
Raptom uhledila na bihu:
Takyi medalionnoliplenyi profil
V yunosti mih by nosyty Bohun!
Ty kovtayesh klubok haryachyi,
Ty ves ishche – z borsan i merehtin...
Chlopchyku, hlopchyku, ya tebe bachu –
Ale ne mozu zasterehty...