Dva transatlantychni sonety

Sluhai mene, sluhai mene kriz son!..
(Sim chasovyh poyasiv – yak Veneryn poyas.)
V synim svitannim vikni nadymaye portyeru muson,
I zaljuzi plankamy bryazchat raz po raz.
Pahne morem, i vitrom, i troshky psom.
Pereverneshsya vvi sni – i litak promynaye poljus.
V tmi haraza, uv avti, nanesenyi namy pisok
Z plyazu nichnoho u chervni – puskaye ozymu proris.
Yak prostyradlo, bhayetsya v skladky Zemlya.
Spyt na nii hlopchyk – vazke zolote dzmelya,
Zhustkom brynyuchoho soncya zavmerly na shchokah viyi.
Snyatsya iomu slova iz dalekyh met,
Dotyky u slovah, yak v zakrytyh komirkah med, –
A poza tym vin znachen ne rozumiye...

Vranishnii hin po zavulku – nemov po kanionnomu dni
(Trasa za rohom hrimka – nache meblju sunut opostin).
O, pryhadai na bihu: zahlynayuchys od vohniv,
Nam pidstupala pid horla nichna doroha na Boston!..
Bude zyma. Bude ne znayu shcho. Sniv
Hulom solodkym naskrizno nytymut kosti...
I dobizysh do kincya ne zapovnenyh mnoyu dniv,
I zrozumiyesh, shcho chas – usoho lysh povtorenyi prostir.
V pam’yati svitlo lycya – yak v shklyanim yaici.
Rik vyhoryaye, pidpalenyi z dvoh kinciv
Chystym, yak spyrt, nevhasymym vohnem spitkannya.
I temnomovnu knyzchynu povoli hlopchyk horta:
Vilhist vpovzaye pid shkiru, i niznu hortan
Virshi vorushat – cilunkamy i kovtkamy.