Krynyciada

Sohodni ya buv snihom,
A zavtra stav doshchem,–
Cei solod hedonizmu
Rozlyvsya v sniv harem.
Ya vhodzu u svity
i ne povertayus z nyh,
Ce fetish moyih zmin,
I demony moyi z vashyh imen
Pletut solodki sny.

U poshukah harmoniyi
My tvorymo zyttya,
Chym blyzche do ljubovi –
Tym blyzche lysh do smerti.
Tancyuye skaramush,
A z nym palki sercya!
Krynycion vidkrytyi,
Shukai v sobi tvorcya!

Lyudyna ye tvorcem
Lyubovi i strazdannya,
Yedyna vidpovid na vse –
Ce bozevilnyi smih.
Lunaye v serci karnaval –
Luna Krynyciady,
I prystrastyu palkyh nochei
Hrymyt vesillya bal.
Rankovyi chai nathnennya
I dotyk alborady,
Fryvolnosti vyna
Pekelnyi dotyk hub;
Lyubovi vidchuttya
i vechirni serenady...
U platti charivnomu
Do mene ty pryishla.

My smiyemos
U vashyh mohyl,
Vashi kryky ne chutni,
Ale vy shche zyvi.
Pohovaty mynule
i zakopaty pid zemlju
Holosy nepochutyh rabiv.
Bo hotovyi strilyaty lysh toi,
Chto zastrelenym buty hotovyi.
Shvydko mchytsya kolisnycya Bohiv,
Povilno rozhladzuye smert
Shlyah kolorovyi...
Ce nailehsha doroha
Znaity vorohiv –
Pidnyatys z kolin
I staty pochutym.
Ale chas vze zminyvsya,
Heroyizm zastariv,
Yedynyi v vas shans –
Zalyshytysya v durnyah.
Chto ne boyitsya,
Toi krychyt – ya ne rab!
Chto hotovyi pomerty,
Krokuye nadljudskymy shlyahamy.
Lysh rozuminnya obrannosti
Pozbudytsya tyh hrat,
Shcho buly stvoreni
Rabskymy strahamy.

Krychyt! Lichyt!
Vam zalyshylos ne dovho!

V moyih tvorinnyah
Ya vidobrazu tvoyu sutnist
I sutnist moho remesla!
Ya namaljuyu ti svity,
V yakyh kruzlyayesh ty!
Yakshcho zahochesh, v tvii portret
Ya zakohayu cilyi svit.
Ni bil, ni nasoloda vesen i lit
Ne vkryyut lystyam vrodu tvoyu,
Lysh kvitamy vpadut do tvoyih nih,
Spustoshuyuchy prymhy mrii pryboyu...
I hto teper tvorec?
Toi, hto daruye ce nathnennya?
Chy toi, hto nadyhnuvshys tvoryt shchos nove,
Tym samym tez daruyuchy shchos cinne.
Ne tam narodzuyetsya svitlo,
De vze palayut sotni zor.
A tam, de prominnyam shlyah ne vidkryto.
I temryava tam hraye zovsim inshu rol.
Ne dumai, shcho lysh sonce
Spromozne nas zihrity.
Zhadai pro te, shcho v nas
Palaye tez vohnem:
Ce nevmyrushchist nashoyi ostannoyi nadiyi,
Vidkryvshy tayemnycyu – lysh todi diznayeshsya,
Yakym kljuchem...

(Ty mozesh vidshukaty
V sobi tayemni bramy,
Vidkryvshy tayemnyci yih
Ne zmozesh zrozumity.
A hto skazav, shcho musysh
Lyudynoyu ty staty,
A hto skazav, shcho zminy –
Ce sebe spravznoho ubyty?)...

Shcho znachyt u zytti comu
Ne zahubyty svoye "ya"?
Ye rozuminnya chystoho stvorinnya,
A ye arlekiada spryinyattya:
Zabraty vse v ljudyny,
I tak, yak matir narodyla
Zalyshyty stoyaty na berezi movchannya –
Lyudyna, yak ljudyna,
Pervynnyi stan tvorinnya,
i do nadljudyny krok...