Koleso Sansary

Labiryntamy vnutrishnoho ya
Natraplyayu na odyn i toi ze kamin,
Z koznym razom ya znahodzu shchos nove,
Z koznym razom vidchynyayu bramy.
Podorozuyuchyi monah,
Kudy tvii prolyahaye shlyah?
Idu dorohoyu movchannya,
Idy zi mnoyu i zabud strazdannya...
Z neba upalo palayuche koleso,
A des za mezeyu monahy idut.
Krutytsya, vertytsya navkolo ljudei,
Ne usim vidkryvayetsya istyny put...
Ya sam idu ciyeyu dorohoyu,
Ya ne rozdilyayu ni z kym pochuttya,
Nesu ya kaminnya, tudy, de kraplyna
Padinnyam z lystka narodyt zyttya.
Ya idu po vodi, a htos lysh smiyetsya,
Kraplyna vpade i navkruhy vse zallyetsya,
Toi, hto smiyavsya – vtopyvsya v sobi,
A ya vze ne hodzu, ya kupayus v vohni...
Borotba vypravdovuye nashe zyttya,
Ya pryishov, shchob zakryty knyhu Sansary,
Viter zmin vze v dorozi i nema vorottya,
Ce dosvitniyi prysmerky novoyi ery...
Vodolii zapovnyaye svyashchenni krynyci,
Shchob pochaty zyttya z novoho lysta,
Duhu vichnoho hram, zolotiyi dzvinyci
Prokydayutsya v serci molodoho mytcya...

Kolisnyceyu Bohiv
Do Valhaly vichnyh sniv,
Do forteci vsih snihiv –
Ne spynyaisya!..

Ridnyi zapovit
Shepoche soncya svit,
Svoyeyi doli nyt
U dzerkalo ranyaye...

V tvoyih nezaimanyh snah
Ya pochuyu holos tvii,
Svitlo u tvoyih ochah
Chai zbentezyt podyh mii...