Poroznii choven

U bezhlybynnomu, bezmeznomu mori
Des v dalechi ya pochula tvii holos.
Chvyli zithayut, u dushu pirnayut,
Shukayut sebe, vbyvayuchy podyh...

Tvii korabel buntuye po zylah,
Tvii korabel na neboshylah!
Tilky doloni svoyi prostyahny,
Nash korabel – dytyachiyi sny!..

Ya tut i ya vytrymav poshtovh zyttya,
Mii korabel vozvelychuye prostor,
Ya tut, i v dalechi htos znov klyche mene...
Ya tut!.. Ya posmihayusya soncyu...

Na korabli yii miscya nema,
Znimy z svoho sercya yiyi zaklyattya:
Den ty na sushi, desyat lit v mori!
Ne zavelyka cina tvoho shchastya?

Ya kohayu zyttya za minlyvist svoyu,
Yakby ya buv vichnyi – daruvav vsim krasu.
Ale vichne zyttya – ne holovne:
Naiholovnish – ne zahubyty sebe...

Tvii korabel zahubyvsya u mori,
Ty spokiino plyvesh nepomitnym chovnom,
Tvii shlyah – lysh vpered, hodyty vilno i vsyudy,
Bez im’ya i domivky, de hovayetsya son...

Nepomitnyi yak viter, po hvylyah idesh,
Ty spokiinyi, yak rosy, tvii choven poroznii,
Ty pirnayesh v zyttya i krasoyu zyvesh,
I nihto i nikoly tebe ne vpiznaye...

Povilnymy hvylyamy blukaye mii choven,
Po bezhlybynnomu, bezmeznomu moryu...