V obiimah hmar

V obiimah hmar na prostori neba
Letysh lehko nache vilnyi ptah.
Bez pereshkod rozpravlyayesh kryla,
Dolayesh vichnyi shlyah.

Na cii styazi chasu ne isnuye,
Nahalnym ye tilky tvii pokii.
Tvoyu dushu bilshe ne turbuye
Zyttyevyi burevii.

Pryspiv:
Yak vse zbahnuty –
Den, nich, pechal ta smih?
Holos pochuty,
Shcho ne zatyh.
Yak zrozumity,
De smert, a de zyttya?
Dushu pryvchyty
Do nebuttya.

V obiimah hmar u promenyah soncya
Znaidesh vse te, shcho davno shukav.
Ty nache spysh, ale ce – realnist,
Bo zyv ty nache spav.

Rutynni spravy zalysh pozadu.
Ne vytrachai na nyh zaivyh syl.
Raz u zytti dai sobi radu –
Stryahny cei brudnyi pyl.

Pryspiv