Navishcho

Navishcho meni zyty v chorno-bilyh kolorah.
Navishcho meni... Navishcho meni...

Mene zabrala ta chudova, neimovirna pora,
Yaka bula taka charivna, bula taka zyva,
Ya hotiv tobi skazaty, shcho ya tebe kohayu,
Ale tak i ne zmih, chomu ya i ne znayu.
Shcho todi stalosya zi mnoyu? Ya ne rozumiyu,
I ya hotiv pirnaty u kohannya, pro shcho i mriyu,
I nimiyu, koly ya bachu tebe v snah,
Bo ty bula tam duze blyzko, bula v moyih rukah.
V zytti chymalo my vtrachayem, v Boha shchastya ne chekayem,
Svoyim tovarysham i druzyam zavzdy my doviryayem.
V pohanyi chas, koly yim zle, vidrazu pomahayem,
Ale koly tobi pohano, to vse ce zabuvayut
I roblyat vyd, shcho ne znayut, yak v serci buv tvoyemu sum.
Za hroshi ty druziv vtrachayesh, ne vtratyv, yakby buv zdorovyi rozum.
Ty bachysh tilky svii strah.
Ty hochesh buty v nebi, litaty yak toi bilyi ptah.

Pryspiv:
Navishcho meni zyty v chorno-bilyh kolorah?
Navishcho meni cei vichnyi epichnyi strah?
Navishcho meni? Ya hotiv tebe sprosyty.
Navishcho meni? Ty mozesh poyasnyty. (ves kuplet – 2)

Koly pohano navkruhy, ty tilky bachysh kolory,
Yaki zasmuchuyut tebe, ty kazesh: moze ce myne,
Ale sebe ne obmanuty i ty starayeshsya zbahnuty:
Choho u sviti taki ljudy, yaki zasmuchuyut mene.
Myne ce moze, da chy ni, ale zyvu ya movby v sni,
Ya vidkryvayu svoyi ochi i bachu chorni sered nochi
Kolory, yaki povsyudy, nemaye radosti mynuty,
Letyat yak viter, ne zbahnuty, shcho ce zi mnoyu.
Ya bachu sum pered soboyu, ale viryu shcho z toboyu,
Koly ya hlyanu u vikno, to ya pobachu inshu dolju,
Yaka poraduye mene i moze vse oce myne,
Shcho zaraz koyitsya zi mnoyu, oce hotinnya but z toboyu.
Kudy z podilosya zyttya, yake bulo v mene do coho,
Riznomanitni kolory, use ce harne duze hochu,
Shchob vse vernulosya nazad, shchob sonce, nebo, chornyi ptah,
Vse stalo yak ranishe svitle, za shcho meni zyttya ce pidle?

Pryspiv

Letyat kudys sobi leleky, a ya yih zdohanyayu
Svoyim pohlyadom, ne znayu, chomu ya ne litayu...

Letyat kudys sobi leleky, a ya yih zdohanyayu
Svoyim pohlyadom, ne znayu, chomu ya ne litayu,
Ya b poletiv kudys daleko u svii bezmeznyi krai,
Bezmeznyi krai, nazyvayut ioho rai.
Tam, de bulo b meni spokiino i ne dumav by pro sum,
Ya znayu, shcho ce misce zatmarylo mii rozum,
Moya dusha todi zrobylasya by vilna,
Meni vse odno, hoch tobi smishno.
Ya ne hochu bilshe zyty, ya ne hochu isnuvaty,
Ya ne hochu v svoyih snah vysoko litaty,
Ya zakryyu knyhu mrii, bo ne hochu ya strazdaty,
Zabudu pro kohannya, zastavlju ioho spaty.
Spaty, spaty, yak ljudy splyat nochamy,
Tilky vichno, shchob bilshe ne vstavalo
Moye kohannya yakoho ne bulo,
Ale bazannya ostalos vse odno.

Pryspiv (2)