Istoriya

Iljuziyeyu prozytyh vikiv,
Poetamy napysanyh istorii
V malenkim misti kriz polon doshchiv
Navik zustrilys dvi krylati doli.
Slovamy ne mozlyvo rozkazat,
Yak ti sercya zamriyano kohaly,
V take ne mih poviryt navit Boh,
Vony z pid nebom vysoko litaly.

Takyh istorii duze malo na zemli,
Vony kohaly duze sylno i do nestyamy,
Yim duze zazdryly vsi ochi zli
Ta ne zlamat ljubov, yaka zyla vikamy.
Dyvyvsya v yiyi ochi i vin tonuv,
Dlya neyi z vin buv prosto idealom,
Nihto b todi nikoly b ne zbahnuv,
Shcho moze vse zavershytys provalom.

Chy moze Boh dyvyvsya ne tudy?
Chy moze zamalyi dlya nyh stav svit?
Ne zmih vin vryatuvaty vid bidy
Toi niznyi i zakohanyi polit.
Chomu traplyayetsya take nihto ne znaye
I vynyklo bahato zapytan,
Yiyi vin dosi prystrasno kohaye,
Vona z, chomus, ne hoche cyh kohan.

Navishcho vse ce? Yak ce zupynyty?
Nema prychyn. Yih ne bulo, povir.
Koly prohodyt den i nastupaye vechir,
Vin nache viter vylita na dvir.
I dyvytsya uhoru i tyho plache,
Shuka na nebi dvi yasnyh zori.
Odna des nad Poltavoyu litaye,
A insha svitytsya u noho u dvori.

Vin pada na kolina i blahaye,
Shchob dolya povernula tu ljubov.
Do kryku, do zalju i do nestyamy
Vin hoche obiinyaty yiyi znov.
Syuzet prostyi: shchonochi vin blahaye
Vse vernuty i pochaty znov.
Nehai nastupyt myt, dlya nyh zasyaye
Yih spilnyi den, de pochynayetsya ljubov.

Koly vidlitaye tvoye kohannya, rozumiyesh,
Shcho bahato vtracheno, ale vse marno,
Chorno-bili kolory teper v tvoyih ochah,
Nemaye farby, nemaye farby, mynuv toi chas.
Pochuttya moyi zalyshylys na samoti,
Yak zavzdy ya tebe chekav vdoma, ale na tebe spravznyu,
Ta ne v snah, v yakyh pryhodysh znovu i znovu,
Obiinyaty hochu i pochuty lahidne slovo.

Ale yak povernuty vse ce nazad,
Zminyty toi chas, moye zyttya bez vtrat.
Trymaty u rukah tvoyi doloni
Pocilunkamy lichytysya vid bolju, vid svoho bolju.
Kohaty bez tyamy, nemov zyvesh odyn den,
Lyubuvatysya ochyma kozen den,
Kozen den daruvaty pisni, daruvaty sebe,
Ya vse, shcho mozu zrobyty, vse roblju dlya tebe.

Blahaly zori i blahalo nebo:
Ty shamenys, do noho povernys,
Ale usi prohannya vze ne treba,
Ya nache ptaha, shcho letyt u vys.
Charivnym rankom, tyho na svitanni
Ya vidletila u charivnyi svit,
De zorepadom padayut bazannya,
De diisno ye zahoplyvyi polit.

Probach meni, moye charivne sonce,
Ale, na zal, ya vze davno ne ta,
V moyii dushi nema uze kohannya
I zalyshylas tilky samota.
Dusha holodna, serce nache kryha,
Ne znayu yak tobi ce poyasnyt,
Cholodna ya, nichoho vze ne treba,
Mene teper uze ne zupynyt.