Bida

Chovai, ne hovai – ne shovayesh boli,
Bo vona, yak viter v chystim poli.
Zeny, ne zeny – ne prozenesh lyha –
Skriz i vsyudy kradetsya tyho.
Shukai, ne shukai – v druhyi raz ne znaidesh,
Abo roby yak znayesh – meni baiduze.
Tikai, ne tikai – vse odno pid nebom
Shche nihto nikoly ne tikav vid sebe!

Marno chas vtrachayesh, inshyh koloriv ne pomichayesh,
Dumayesh lysh pro mynule, shcho dali bude – sam ne znayesh.
Tilky chas mynaye, ale ty ne zabuvayesh,
Shcho kolys z toboyu bulo, ale snih ne pershyi tane.
Dumai pro maibutnye, novi stosunky siyat rano.
Vichnoho nema nichoho, yak by ne hotiv ty stane,
Yak povynno staty, pohlyan nareshti navkruhy,
Ty zrozumii, shcho hore ne pokyne, koly ne zahochesh.
Dosyt! Ty chuyesh, druze? Kazu tobi ya: "Dosyt!"
Tobi shche ne nabrydlo? Zazdy rivnyaty lito i osin!
Bo shchastya vazko tak znaity v samom sobi,
Ta shche vazkishe v samoti znaity v inshomu misci.
Ni, nikoly ne zdolaty odnomu velyki sum i hore,
Samota shtovhaye na bezhluzdya, na dumky hvori,
Ale ne dadut druzi tobi svoyu dumu byty,
Yak by ne bulo ta potribno dali zyty! (3)

Strazdai, ne strazdai – vse odno pohano,
Dolya dyvytsya ochyma p’yanymy.
Litai, ne litai – vse odno bezkrylyi,
Krashche shamenys, poky sobi shche mylyi.
Kohai, ne kohai – vse odno odynokyi,
Nache padayesh u yar hlybokyi.
Bazai, ne bazai, a bude, to bude,
Aby ne zazdryly tobi zliyi ljudy.

A nadi mnoyu vohon, pidi mnoyu voda.
Arkush mynuloho dnya letyt v nikudy.
Dotyk zmokrivshyh dolon, znayu, bude bida.
Nadi mnoyu vohon, pidi mnoyu voda. (ves kuplet – 2)

Pidi mnoyu voda... (2)