Ne pytai, chomu

Pryspiv:
Ne pytai mene chomu, ne pytai navishcho
Ty lyshyv mene samu tam de viter svyshche
Ne pytai choho sumni syni moyi ochi
Prosto holodno meni, holodno shchonochi.

Ty buv yak viter, yak hvyli v mori
Ty buv, yak doshch navesni, yak zori u nebi yasni
Ta zaspivaly ptahy v minori
I ty proshchai i prosty skazav meni ty.

Pryspiv

Ty buv, yak nebo, yak chyste nebo
Ty buv moyim dzerelom de stala zyvoyu voda
I ne mozlyve zyttya bez tebe
Splelosya vse vodnochas: i shchastya, i bida.

Pryspiv:

Ne pytai mene chomu zurba moye serce polonyla
Chai znov za viknom tumany i doshchi
Ta vse odno pala vohon u dushi, v moyii samotnii
Ta vse odno zyve u serci ljubov znov i znov.