Palayucha kvitka

Yak zibravsya kozachenko pracyuvaty za kordonom,
I spytav svoyu divchynu: "Shcho tobi pryvezty, lado?"
A kohana-narechena pobazala v podarunok,
Zolotu charivnu kvitku, shcho vnochi vohnem palaye.

Rik proishov, kozak naspravdi zarobyv velyki hroshi,
Vzyav na nyh svoyii krasuni faini sukni ta obruchku,
A divchyni malo zbytku, bo divchyna hoche kvitku,
Ta nihto toho ne znaye, de vona vnochi palaye.

Pryspiv:
Lyuby mene, myla, i uzymku ta vlitku,
Shukai v moyim serci palayuchu kvitku
Shukai v moyim serci i kryla, i nebo,
Lyuby mene, myla, ce vse, shcho nam treba!

A kozak hodyv shynkamy vse shukav tu klyatu kvitku,
Nalyvav po povnii charci tym, hto vik proviv u mandrah,
I vela ioho ne zirka, a divocha zabahanka,
Zolota charivna vatra, shcho zyvym vohnem palaye.

Rizni ljudy pyly charku: hendlyari, zarobitchane,
Kobzari, kolyshni branci, moreplavci ta poviyi.
Vsi kazaly, shcho ta kvitka to ne kazka i ne plitka,
Ta nihto toho ne znaye, de vona vnochi palaye.

Pryspiv

A kozak pishov u hory, hoch ioho divchyna vnochi
Yasni vyplakala ochi, poky vin shukav yii shchastya,
Vin i radyi by dodomu, ta hiba z to bude lycar,
Shcho pryhornetsya do lady bez hostyncya u kysheni

Vin diishov do vydnokrayu, rozbudyv ptashynyi vyrii,
Viv rozmovy z mudrym krukom, u sovy prosyv porady,
Vin pytav pro tuyu kvitku i soroku, i lebidku,
Ta nihto toho ne znaye, de vona vnochi palaye

Pryspiv