Van Hoh

Dobryi ranok, moya odynokoste,
Cholod holodu, tysha tysh.
Cyklopichnoyu odnookistyu
Nebo dyvytsya na Paryz.

Moya muko, ty hodysh po hrani.
Vchora buv ya – korol koroliv,
A sohodni popil zhorannya
Osidaye na zar koloriv.

Mertvi barvy, o ruky – mytari,
Na molbertah rozp’yatyi svit.
Ya – nadhrib’ya na comu cvintari.
Kyparysy horyat v nebozvid.

Nebo hluho nabryaklo hrozoyu,
Vyhynayutsya penzliv Chorty,
Chornym strusom paleozoyu
Perelamano horam hrebty.

Strumeniye moye sklepinnya
Ya – pastuh, ya dereva pasu.
V kyshenyah, zalatanyh terpinnnyam
Ya kulaky do smerti nesu.

Samovytyi, nesamovytyi,
Ne Hohen, ne Sezan, ne Mane,
Ale shcho z ya mozu zrobyty,
Yak v meni zabahato mene.

Vin bozevilnyi, kazut, bozevilnyi.
Shcho z, moze buty, vin – ce ya.
Boze-vilnyi, boze, ya – vilnyi.
Na dobranich, svobodo moya.