Prostir

Mii tovarysh do mene pryhodyt vnochi,
Vin mene ne budyt, bo maye kljuchi.
Vin na kuhni sidaye, a ya sobi splju.
Vin tam virshi skladaye,
A ya yih ne ljublju.
Ta, buvaye, shchos raptom nasnytsya durne,
I vstayesh, shchob zdiisnyty nevidkladne turne.
I do lizka zvorotnyu dolayuchy put,
Ya spytayu v tovarysha: "A yak tebe zvut?"

I vin zavzdy nazyvaye im’ya,
Shcho nikoly ne chuv vid tovarysha ya.
Ce im’ya kostrubate, shcho nikoly ne chuv,
Ya ne mozu zhadaty,
Bo odrazu zabuv.
I ya znovu lyahayu, i snytsya meni,
Shcho my vdvoh idemo na daleki vohni.
I tovarysh ne bachyt oblychchya moho,
Bo dyvljus ya na vsesvit ochyma ioho.

Pryspiv:
Prostir, – navkolo prostir,
A poroznechi nema.
V hosti, do sebe v hosti
Nas klyche bila zyma.

Vse pid snihom zamovklo, tilky richka ryda.
Shchos burmoche na brodi skazena voda.
Nich hartuye svii morok i zirkamy brynyt,
A na berezi tomu
Bahattya horyt.
Tak horyt, az tancyuye, vysvitljuye lis.
My idemo do riky kriz hustyi verboliz.
I tovarysh mii vhodyt spokiino v potik,
A mene, zamist noho, smertnyi holod obpik.

Pryspiv

Prokydayus ya rankom, i na kuhnyu idu.
Tam zaimusya snidankom,
Yakshcho yizu znaidu.
Tilky syadu do stolu, –
Telefon dzelenchyt, –
Bude htos, bezholovyi,
Mene rozumu vchyt.
Ya vedu z nym rozmovu,
Sam sebe yiduchy,
I vse dyvljus navkolo, –
Chto tut buv unochi?
Raptom – zyrk na pidlohu, – tam lezyt bilya nih
Bilyi arkush paperu, chystyi-chystyi, yak snih...

Pryspiv