Chas daty vidsich

Inkoly zyttya stavyt pereshkody, yaki my ne mozemo zdolaty samostiino.
Koly systema lamaye ljudei, i vony stayut yiyi zaruchnykamy,
Vazlyvo ob’yednaty zusyllya navkolo spilnoyi spravy
I rozirvaty ce porochne kolo.

Potrapyv pid prycil, znov b’yut v tyl,
A shchoby zahystytys ne vystachaye syl,
Slozy padayut v doloni, puls b’ye v skroni,
Ty zalyshayetsya odyn, nache viter u poli.
Koly upushcheni ruky, chuty tilky zithannya,
A v ochah ljudei – odne rozcharuvannya,
Pam’yatai: ty odyn z tyh, vid koho zalezyt,
Te, shcho poperedu, davai buduyem svoyu vezu.
A yak vyide sonce, lid zurby roztane,
Koly pidnimetsya odyn, za nym sotnya stane.
Pam’yatai, brate, vse v tvoyih rukah,
Znayu tochno, sestro, bude comu krah.
Nishcho ne spynyt ideyu, chas yakoyi nastav
Pidiimaisya vverh, skilky raziv by ne vpav,
Ne zupynyaisya, hlyan doli u vichi,
Razom ne zlamaty nas, chas daty vidsich!

Pryspiv:
Sered prahu, sered vohnyu
Ne dozvol meni, ne dozvol meni vpasty.
Ya plekatymu dolju svoyu,
Ne dozvol yiyi, ne dozvol yiyi vkrasty.

Nastane den, koly vpadem
I vze pidnyatysya ne bude syl.
Ta viryu ya, shcho shche znaidem
Pid yasnym nebom svoyu paru kryl.
Zlamai svii strah, zabud svii bil,
Za poklykom svoho sercya idy.
Yedynyi shlyah, yedyna cil,
Tilky razom dob’yemos mety.

Pryspiv

Svitle nebo vkryly temni hmary,
Vse huchnishe lunayut hluhi udary,
Shcho shyryayut nad namy, hulyayut yaramy,
Rozbyvayut ljudei pomiz taboramy.
Nache kameni stoyat ideyi zlamani,
Shcho ne raz vely nas u tumani.
Tam, de palayut vohni, navit na dni,
Navit v pitmi – tam ye svitlo.
Kozen, hto maye shche syly povstaty,
Dosyt movchaty, nam ye shcho skazaty.
Nastav chas pochaty novu dobu,
Prohnaty ljutoho voroha z haty.
Komu z panuvaty, koly vze ne nam?
Idy razom z namy, ty vze ne sam.
Pidemo razom, hlyanem pravdi u vichi,
Nastav novyi chas, chas daty vidsich!

Pryspiv:
Sered prahu, sered vohnyu
Ne dozvol meni, ne dozvol meni vpasty.
Ya plekatymu dolju svoyu,
Ne dozvol yiyi, ne dozvol yiyi vkrasty! (3)