Ukrayino, prokydaisya!

Skilky marnyh sliv my chuyemo shchodnya?
Krayina u nas yedyna! Ukrayina dlya nas odna.
Z tele-radio efiriv llyetsya odna lyshe brehnya
Vid tyh, v koho chesti davno vze nema.
A hocha b htos iz nyh zhadav by istoriyu,
Skilky nevynnyh ljudei bulo zakatovano!
Zakryvaly roty, yak tilky mohly,
Ale Vkrayinskyi duh, ne peremohly.

Pryspiv:
Ukrayino, prokydaisya!
I kaidaniv pozbavsya!
Ukrayino, prokydaisya!
I kaidaniv pozbavsya!

Usi, shcho posily vysoko-vplyvovi posady,
Perezyvayut za misce, yake nazyvayut vsi zadom.
Styahnuty z ljudei usi mozlyvi hroshi,
Z rukamy v krovi krychaty, yaki vony horoshi!
Ta koly z zrozumiyut vony, shcho ne vystachyt syl
Svidomym ljudyam ne pidnimatysya z kolin.
U zylah prokynetsya krov kozackoho rodu,
Vilnoho, vikamy ne skorenoho narodu.

Pryspiv

Ya ne hochu buty chuzym pishakom,
Ne prahnu nosyty metalevyh okov.
Ne bazayu holovu pid hnitom sklonyty,
Ya mriyu zyttyu shchaslyvomu radity.
V krayini, yaku buduyut ljudy,
A ne bydlo-pokydky snuyut usyudy.
I ya ne odyn prahnu takoyi mety,
A shcho treba tobi?! Ce skazy meni ty!

Pryspiv