Kaminsori

Ty pryishov viddaty,
Shchob zabrala vidchai: Vyinyala i pohlynula.
i u vikno krychala,
De zyma potrohu hynula – i zhynula.

Ce todi, dni zo dva, maize syl ne mavshy,
Zalisno rozradyla.
Yak na zlo, sohodni maize vdvichi slabsha,
Maryla, padala.

Zadibno rotom povitrya kovtala,
Strashno brakuye tebe.
Dryapala, dryapala i polatala.
Chto ya teper? Chto ya?

Zahod! Vybach, mushu na porozi pryvitaty.
(Bo mushu tikaty.)
Zabud! To ne, shcho varto pam’yataty.
(Ya dushu za spohad viddam.
Ya dushu za spohad viddam.
Viddam, viddam, viddam...)

Ty zabrav vid mene hostri vsi predmety.
Kovdroyu vkryv. I vse.
Na bidu, daremno zdohadalas, de ty –
Cholodom vmylasya.
Moze ce v ostannye! Doky ye u nas chym muchytysya – Much mene.
Ce moye povstannya. Vymahaye v neba
Choch yakyis
Kljuch

Shchob zachynyty sebe vid tebe podali,
Doky use ne myne.
Spohlyadatymu dali.
Pam’yatatymu den, pam’yatatymu.

Zahod! Vybach, mushu na porozi pryvitaty.
(Bo mushu tikaty.)
Zabud! To ne, shcho varto pam’yataty.
(Ya dushu za spohad viddam.
Viddam, viddam, viddam...)