Zamkova panna

Samotno u zamku sohodni,
Panna hodyt odna
Po temnii smuzci bezodni,
Pechalna i sumna.

A temni velychni bryly
Stin zamkovyh, okean
Zlyvayutsya z yiyi tilom,
Vplitayutsya v yiyi stan.

U poshuku buinoho cvitu
Blukaye dusha yiyi,
I radoshchiv dennoho svitla
Blahaye panna v pitmi.

A morok zakruchuye v tanci
Bezvyhodi, bolju, zury
I sliv zakryvavlenyh vranci,
Nevyplakanoyi slozy.

Ne bude nikoly nichoho –
Ni spovidi, ni kayattya,
Lysh vichna u mukah doroha
Po shlyahu svoho nebuttya.