Peredi mnoyu

Nebo proletilo yaskrave i chyste,
Yak kohannya moye, nizne i barvyste.
Stilkoh mav divchat, rozcharuvavsya v ljubovi,
Krasa potrebuye zertv, a kohannya – krovi.
Cholodno duze i zarko, yak prosto,
Use ce romantyka i my vze dorosli,
Ale, yak shche dity, blukayem, shukayem,
Kudy prytulytys shchaslyvo, ne znayem.
I ya shukav, komu zahlyanuty hotilos v ochi,
Koho ne nalyakaye prohulyanka pid barvamy nochi.
Ya lysh odyn i ty insha odna,
Sohodni na bii vyklykaye krasa.

Pryspiv:
I ty stoyish peredi mnoyu,
Ty syayesh, nache zori.
Tebe vidchuty ya ne mozu,
Torknutysya ya hochu.
Bo ty zyvesh v moyii uyavi,
U mriyah hodymo na hrani.
I peretnutysya ne mozem,
Shukayuchy choho my hochem. (ves kuplet – 2)

Kohav kolys, kohos lyshav, mene kydaly,
Dumav ne prozyvu, pochuttya na klapti rozryvaly.
Ale ne znav todi tebe, ne bachyv idealu,
Todi strazdav, a vony vsi zlovtishayuchys chekaly.
Pysav virshi yim vsim, bulo bezodni malo,
Zaproshuvala do sebe, ale ne pryimala.
A ya blahav i os nareshti ty peredi mnoyu
I ya ne znayu, shcho kazaty. Ostannye slovo za toboyu.
Vtrachena svidomist i ya vze ne svii,
Nichoho ne zalyshyv sobi, viddav tobi, ya tvii!

Pryspiv