Oi po hri, po dolyni syvyi dym

Oi po hri, po dolyni syvyi dym,
Oi tam sobi soloveiko hnizdo zvyv.

Oi tam sobi soloveiko hnizdo zvyv,
Vin do sebe zozulenku zaprosyv.

Za mnoyu, zozulenko, za mnoyu,
Budesh meni virnoyu zonoyu.

Ta poklady, hlopchyno, haty vysoki,
Ta prorubai vikonechka shyroki.

A shchob tudy soloveiko prylitav,
Shchob vin mene ranesenko probudzav.

Oi bo mene svekruha ne zbudyt,
Vona pide do susidy i obsudyt.

Susidonko, holubonko, shche i kumo moya,
Sonlyvaya, linyvaya nevistka moya.

Yak ne bude sonlyvaya i odspytsya,
Yak ne bude linyvaya, navchytsya.