Aby tilky

Ya rozkydayu zlo, nache popil,
A ty blahayesh: "Dosyt!",
Os tak vtrachayemo kohannya,
Nabuvayemo nepotribnyi dosvid –
Cikavi doslidy nad vlasnymy mozkom.
Sobi zdayusya krutym,
Tobi zdayusya vidmorozkom.
Z toboyu, yak u boyu,
Vyrishyv byty pershym.
Teper znayu, shcho buv nepravyi,
Ale komu vid toho lehshe?..
Boljuchi spohady, yak hady,
Yih ne vyrvesh iz korinnyam,
Odnak porizy na serci
Spryyayut prozrinnyu...

Pryspiv:
Ya honor svii zahovayu hlyboko,
Sydzu na lavi, chekayu vybuhu,
Hotovyi znosyty nedoliky i vybryky,
Z toboyu buty aby tilky, aby tilky...

I raptom zrozumiv,
Shcho moye zyttya bez tebe marne.
Vono ne maye prynad,
Vtrachaye vsi yaskravi farby,
Dav by sobi po pyci bolyache
Za ti vsi tvoyi obrazy,
Za neuvaznist svoyu, za zlist,
Za neoberezni frazy.
Zodnoho razu ne zmih sebe
Pryzupynyty vchasno,
Postiino shchos tupo dratuvalo,
Zanosylo zanadto chasto.
Teper lyshyvsya odyn –
Blazen, bovdur, duren...
Nu i navishcho ce meni?..
Pro shcho ya dumav?..

Pryspiv

Zyttya nas poobterlo,
Pobylo, pidpravylo,
Poyasnylo svoyi zakony,
Vstanovylo deshcho absurdni pravyla,
Troshky pobavylo, troshky potishylo,
Kolys my buly takymy,
Teper staly zovsim inshymy,
Nu, aby ne hirshymy! Ty, znai,
Use i ne tak vze pohano,
Kolys mynutsya obrazy,
Zahoyatsya boljuchi rany.
Ya stanu krashchym, ya zahyshchatymu
Tebe vid neshchast i nevdach,
Ty tilky povir,
Ty tilky probach!..

Pryspiv