Hnylhorod

Stomlenyi ranamy,
Dnyamy bezsonnymy,
Rosamy lyv svoyu vtomu
Na luk po dorozi dodomu.
V porvanii svyti z ocheretyny
Onuka Bolotnyka-tryasovyny
("Chystyi" ne skazesh, ta i zlym ne nazvesh,)
Povertavsya dodomu...
V svoye misto – Hnylhorod (3).

Vsmihnenyi, radisnyi, shcho uciliv,
Shcho u tyazkomu boyu rozbyv vorohiv,
Z viiskom nevidanym oku ljudei
Slavnyh bravyh molodciv,

Vin ishov. Vin pytavsya hliba, shchob htos pryhostyv,
U hromady vin slova skazaty prosyv,
Natomist barvinok vin nis dlya divchat,
Lyst dubovyi dlya hlopciv.
Po dorozi v Hnylhorod.

Na boloti tyho i myrno,
Na boloti spokoyu hnit.
Iz bolota Soncya ne vydno –
Lysh sovy horevisnyi polit.

Na boloti terpko vid sprahy,
Na boloti viter z doshchem.
Po bolotu morok znevahy,
Kvolyi stohin, zalibnyi shchem...

Tryvozno i palko tut syayut zirky,
Tut hublyatsya chasom kupalski vinky:
Heroyi zyvut za mezeyu v boloti
Zabutoho lisu.

Toz idem. Chodimo brattya – rozkazu,
Chodimo sestry, ya vam pokazu
Svit toi nevidanyi pravednyi,
Kymos darovanyi bisu:
Slavne misto Hnylhorod.