Zaivi probachennya

Promeni tvoho kohannya mov soncya toho, shcho zhorilo,
Ta dusha bula nepomitna – pomichaly chomus tilky tilo.
I moyi slova buly hostri, mov ikla,
I rana hlyboka – krov vze pobihla.
Ty bula slipa i ya ne prysyahavsya,
Zbahnuv, shcho kohayesh i cym skorystavsya.

Pryspiv:
Byi mene, ne zalii!
Ne zalii syly, ne zalii boli,
Byi mene, ne zalii!
Chai znyknut z doloni liniyi doli.
Byi mene, ne zalii!
Ne zalii slozy, ne zalii dushu,
Byi mene, ne zalii!
Zupyny mene, ya zyty z cym mushu!

Vazkyi tyahar zvychainyh sliv zachynyt dveri na zamok.
Ni, to ne slozy, to v ochah – hodynnyka zyvyi pisok.
Ni dveri, ni nove im’ya – vid pravdy ne vtikav nihto...
Ya bachu v dzerkali sebe, ty bachysh byte sklo.

Pryspiv

I vin vze na vidstani postrilu bilya tvoyih vikon,
I tilky-no ty zazyrnesh iomu v ochi – ty peretnesh rubikon.
Na shvydkosti pohlyadu vluchyt u serce ioho strila.
Ta ya vze ne hochu, bo ya vze ne viryu, ne viryu v coho maljuka!