Oreol z sutinok

Hrymasoyu nudhy skryvylysya usta,
Vsi hvyli poryvan rozbylysya ob skeli,
Lyshyvsya tilky smak: bezmezzya i pustota,
Choch vypyto ushchert hirkyi rozkoshi kelyh.

Vnochi, koly vazka, nesterpna temnota
Kudlatym chornym psom snuyetsya vkruh posteli,
V obiimah lysh odna kohanka – samota,
V rozbytoyi dushi obidranim hoteli.

Vona nashiptuye i muchyt bryazkom barv,
Povii i demoniv, skryvavlenyh prymar
I Mah spokuslyvyh vidomskym stylem Hoiyi;

I vin, pidvivshy zir z-pid hmuroho chola,
Pirnav u vichnyi vyr ljudskyh nesupokoyiv
V’yazaty kytyci z koshmarnyh kvitiv zla.