Kohannya yak metelyk

Kohannya yak metelyk – zahochesh ne piimayesh,
Ne rozumiyesh poky ne vtrachayesh.
Cinui koznu hvylynu, cilui bez prychyny,
Zavzdy pam’yatai, shcho...
Kohannya yak metelyk – zahochesh ne piimayesh,
Ne rozumiyesh poky ne vtrachayesh.
Cinui koznu hvylynu, cilui bez prychyny,
Nikoly ne zabuvai...

Vony ne buly znaiomi, prosto perehozi,
Zustrilys pohlyadamy u vahoni metro.
Navkolo svoyih serdec vazki ohorozi
Rokamy buduvaly, teper vse odno.
Yiyi nebesna blakyt v polon zahopyla
Usi ioho dumky, ne pidibraty sliv.
Nache stina v Berlini pala yiyi kryha,
Shcho spovishchalo pro kinec siryh dniv.
Dumky plutaly, a stanciyi mynaly,
Navkolo tysyachi problem zlylys v odnu.
Tepla ochei obom ne vystachalo,
Teper pyly do dna svoyu elehiyu.
Nema tiyeyi syly, shchob yih teper spynyty,
Sylnishyi za usih, yak zavzdy tilky chas.
Vin viddilyaye te shcho treba, nache syto,
I zalyshaye z tym, shcho ye, kozen raz.

To buv lysh son – iljuziya polotu,
V staromu misti prokynulysya dvi dushi.
Yih imena myttyevo peredaly po drotu,
Rozplutaly klubok samotnosti po nytochci.
Zemlya zrobyla kilka obertiv na zustrich doli,
Tym chasom Vsesvit vidlik uvimknuv.
Miz vsih ljudei pid soncem rozpodilyv roli,
Retelno yak zavzdy – nikoho ne zabuv.
Hrim sered yasnoho neba, parasoli vdoma,
Prohnoz cherhovyi raz zbrehav, to i shcho teper
Pid zemlju yih za ruku vela chyyas tam volya
Nache po nebu radary helikopter.
Vony ne buly znaiomi, prosto perehozi,
Zustrilys pohlyadamy u vahoni metro.
Navkolo svoyih serdec vazki ohorozi
Rokamy buduvaly, teper vse odno.