Nemaye chasu

1
Ty ne davala meni chasu ni sekundy u den,
Ya ne zaimayus bilsh nichym, i ne skladayu pisen.
I ya pracyuyu yak skazenyi vid zari i do zari,
Koly dodomu ya pryhozu v vikna svityat lihtari.

Ya prokydayus rano vranci, i doky sonce ziide
Vmyvayus, snidayu, vdyahayus, ne vstyhayu nide.
Za perepovnenym tramvayem ya po relsah bizu,
Za dvi sekundy do dzvinka peretynayu mezu.

I na roboti ya ne mozu vidpochyty hoch myt,
Vid tyh komp’yuteriv vze dupa i makitra bolyt.
I vyyavlyayetsya, skazu Vam, yak na mene, dyvna rich:
Yedynyi chas, shcho zalyshayetsya,– to nich!

Pryspiv:
"Ty zalysh meni nich",– znov kazu tobi ya,
Vidteper i nazavzdy nich bude tilky moya.

2
Ale i vnochi ya ne zavzdy vidpochyvayu ves chas,
Bo hvyli dyvnoho kohannya perepovnyuyut nas.
U svoye lizko ya lyahayu, nache kydayus v bii,
Navishcho Yevu spokusyv neperedbachlyvyi zmii?

Bo tvoye tilo znov hvyljuye, i zaproshuye znov,
Bo tvoye tilo,– to bazannya, tvoye tilo,– ljubov.
Bo tvoye tilo,– to spokusa i novi pochuttya,
V tvoyemu tili ya zabudu pro realiyi zyttya.

Ale pro shcho to ya, panove, ya zovsim ne pro te,
Zovsim ne te mene sohodni tak hvyljuye i hnite.
A ya hotiv rozpovisty Vam, shcho v zytti moyim, hei!
Ne vystachaye navit chasu, a ne tilky hroshei.

Pryspiv